அந்தோ! கல்வாரியில் அருமை இரட்சகரே
anthO kalvaariyil arumai ratchagaraE
சிறுமை அடைந்தே தொங்கினார்
sirumai adainthaE thonginaar
மகிமை மாட்சிமை மறந்திழந்தோராய்
mahimai maatchimai maranththizhanthOraai
கொடுமைக்குருசைத் தெரிந்தெடுத்தாரே
kodumai kurusai therintheduththaaraE
மாய லோகத்தோடழியாது யான்
maaya lOhaththOdazhiyaathu yaan
தூய கல்வாரியின் அன்பை அண்டிடவே – அந்தோ
thooya kalvaariyin anbai aNdidavaE
அழகுமில்லை சௌந்தரியமில்லை
azhahumillai sownthariyamillai
அந்தக் கேடுற்றார் எந்தனை மீட்க
antha kEdutraar enthanai meetka
பல நிந்தைகள் சுமந்தாலுமே
pala ninthaihaL sumanthaalumaE
பதினாயிரம் பேரிலும் சிறந்தவரே – அந்தோ
pathinaayiram pErilum siranthavaraE
அதிசயம் இது இயேசுவின் தியாகம்
athisayam ithu yEsuvin thiyaaham
அதிலும் இன்பம் அன்பரின் ஸ்நேகம்
athilum inbam anbarin snEgam
அதை எண்ணியே நிதம் வாழுவேன்
athai eNNiyaE nitham vaazhuvaEn
அவர் பாதையை நான் தொடர்ந்தேகிடவே – அந்தோ
avar paathaiyai naan thodarnththEhidavaE
சிலுவைக் காட்சியை கண்டு முன்னேறி
siluvai kaatchiyai kaNdu munnEri
சேவையே புரிவேன் ஜீவனும் வைத்தே
sEvaiyaE purivaEn jeevanum vaiththaE
என்னைச் சேர்த்திட வருவேனென்றார்
ennai sErththida varuvEnentaar
என்றும் உண்மையுடன் நம்பி வாழ்ந்திடுவேன் – அந்தோ
entrum uNmaiyudan nambi vaazhnthiduvaEn