கொல்கொதா மலைமேல் தோன்றுதோர் சிலுவை
kolkothaa malai mEl thOntruthOr siluvai
அல்லல் பழிப்பின் சின்னமதாம்
allal pazhippin sinnamathaam
நீசப் பாவிகட்காய் நேசர் மாண்டாரதில்
neesa paavihatkaai nEsar maaNdaarathil
நேசிப்பேன் அத்தொல் சிலுவையை
nEsippaEn aththol siluvaiyai
அந்தச் சிலுவையை நேசிப்பேன்
antha siluvaiyai nEsippaEn
பெலன் ஓய்ந்து நான் சாகும் வரை
belan Ointhu naan saahum varai
தொல் சிலுவையை நான் பற்றுவேன்
thol siluvaiyai naan patruvaEn
பின் அதால் க்ரீடத்தை அணிவேன்
pin athaal kreedaththai aNivaEn
தேவாட்டுக் குட்டிதம் மாட்சிமை வெறுத்து
dEvaattuk kutti tham maatchimai veruththu
உலகோர் பழித்த குருசை
ulahOr pazhiththa kurusai
கல்வாரி மலைக்கே சுமந்தார் எனக்காய்
kalvaari malaikkaE sumanthaar enakkaai
கவர்ந்த தென்னுள்ளத் தையது — அந்தச் சிலுவையை
kavarntha thennuLLath thaiyathu
என் பாவம் மன்னிக்க என்னைச் சுத்தமாக்க
en paavam mannikka ennai suththamaakka
நேசர் மாண்ட சிலுவையதோ !
nEsar maaNda siluvaiyathO
தூய ரத்தம் தோய்ந்த அந்தச் சிலுவையின்
thooya raththam thOintha antha siluvaiyin
அழகெத்தனை மாட்சிமை பார் ! — அந்தச் சிலுவையை
azhaheththanai maatchimai paar
குருசின் இழிவை மகிழ்வாய் சுமந்தே
kurusin izhivai mahizhvaai sumanthaE
மேன்மை பாராட்டுவேன் நிந்தையில்
mEnmai paaraattuvaEn ninthaiyil
பின்னால் மோட்சலோகில் நேசர் கூட்டிச் சென்று
pinnaal mOtcha lOhil nEsar kootti sentru
பங்களிப்பார் தம் மகிமையில் — அந்தச் சிலுவையை
pangaLippaar tham mahimaiyil
