En aruL naathaa yEsuvaE | என் அருள் நாதா இயேசுவே

என் அருள் நாதா இயேசுவே 
en aruL naadha yEsuvaE
சிலுவை காட்சி பார்க்கையில்
siluvai kaatchi paarkaiyil
பூலோக மேன்மை நஷ்டமே 
poolOha mEnmai nashtamaE
என்றுணர்ந்தேன் என் உள்ளத்தில் 
entruNarnthaEn en uLLaththil

என் மீட்பர் சிலுவை அல்லால்
en meetpar siluvai allaal
வேறெதை  நான் பாரட்டுவேன்
vErethai naan paaraattuvaEn
சிற்றின்பம் யாவும் அதனால் 
sitrinbam yaavum athanaal
தகாததென்று  தள்ளுவேன் 
thahaathathentru thaLLuvaEn

கை தலை காலிலும் இதோ
kai thalai kaalilum ithO
பேரன்பும் துன்பும் கலந்தே 
pEranbum thunbum kalanthaE
பாய்ந்தோடும் காட்சி போல் உண்டோ
paainthOdum kaatchi pOluNdO
முள்மூடியும் ஒப்பற்றது 
muLmudiyum oppatrathaE

சராசரங்கள்  அனைத்தும்
saraasarangaL anaiththum
அவ் அன்புக்கு எம்மாத்திரம்
avvanbukku emmaaththiram
என் ஜீவன் சுகம் செல்வமும்
en jeevan suham selvamum
என் நேசருக்கு பாத்தியம் 
en nEsarukku paaththiyam

மாந்தர்க்கு மீட்பை கஸ்தியால் 
maantharkku meetpai kasthiyaal
சம்பாதித்தீந்த  இயேசுவே 
sambaathiththeentha yEsuvaE
உமக்கு என்றும் தாசரால்
umakku entrum thaasaraal
மா ஸ்தோத்திரம் உண்டகவே 
maa sthOththiram uNdaahavaE

Fairest of all the earth beside

Fairest of all the earth beside,

Chiefest of all unto Thy bride,

Fullness divine in Thee I see,

Beautiful Man of Calvary! 

         

That Man of Calvary

Has won my heart from me,

And died to set me free,

Blest Man of Calvary!

Granting the sinner life and peace,

Granting the captive sweet release,

Shedding His blood to make us free,

Merciful Man of Calvary!

Giving the gifts obtained for men,

Pouring out love beyond our ken,

Giving us spotless purity,

Bountiful Man of Calvary!

Comfort of all my earthly way,

Jesus, I’ll meet Thee some sweet day;

Center of glory Thee I’ll see,

Wonderful Man of Calvary!

kalvaari anbai eNNidum vELai |கல்வாரி அன்பை எண்ணிடும் வேளை

கல்வாரி அன்பை எண்ணிடும் வேளை

kalvaari anbai eNNidum vELai

கண்கள் கலங்கிடுதே- கர்த்தா

kaNgaL kalangiduthaE -karththa            (2)

உம் பாடுகள் இப்போதும் நினைத்தால்

um paadugaL eppOthum ninaiththaal

நெஞ்சம் நெகிழ்ந்திடுதே

nenjam nehizhnthiduthaE

கெத்செமனே பூங்காவினில் 

gethsEmanaE poongaavinil 

கதறி அழும் ஓசை -2

kathari azhum Osai

  எத்திசையும் தொனிக்கின்றதே

  yeththisaiyum thonikkintrathaE

  எங்கள் மனம் திகைக்கின்றதே

  engaL manam thihaikkintrathaE

கண்கள் கலங்கிடுதே -2 -கல்வாரி அன்பை 

kaNgaL kalangiduthaE

சிலுவையில் வாட்டி வதைத்தனரோ

siluvaiyil vaatti vathaiththanarO

உம்மை செந்நிறம் ஆக்கினரோ -2

ummai senniram aakkinarO

  அப்போது அவர்க்காய் வேண்டினீரோ

  appOthu avarkkaai vENdineerO

  அன்போடு அவர்களை கண்டீரன்றோ -2

  anbOdu avarhaLai kaNdeerantrO

அப்பா உம் மனம் பெரிதே -2 -கல்வாரி அன்பை 

appaa um manam perithaE

எம்மையும் உம்மைப் போல் மாற்றிடவே

emmaiyum ummai pOl maatridavaE

உம் ஜீவன் தந்தீரன்றோ -2

um jeevan thantheerantrO

  எங்களை தரை மட்டும் தாழ்த்துகிறோம்

  engaLai tharai mattum thaazhththuhirOm

  தந்துவிட்டோம் அன்பின் கரங்களிலே -2

  thanthu vittOm anbin karangaLilaE

ஏற்று என்றும் நடத்தும் -2 -கல்வாரி அன்பை 

yEtru entrum nadaththum

kalvaari maa malai mEl | கல்வாரி மாமலை மேல்

கல்வாரி மாமலை மேல் கை கால்கள் ஆணிகளால்

kalvaari maa malai mEl kai kaalgaL aaNihaLaal

கடாவப்பட்டவராய்க் கர்த்தர் தொங்கக் கண்டேன்

kadaavappattavaraai karththar thonga kaNdaEn

குருசின் வேதனையும் சிரசின் முள்முடியும்

kurusin vEthanaiyum sirasin muL mudiyum

  குருதி சிந்துவதும் உருக்கிற்றென் மனதை -2

  kuruthi sinthuvathum urukkintren manathai

அஞ்சாதே என் மகனே மிஞ்சும் உன் பாவமதால்

anjaathaE en mahanaE minjum um paavamathaal

நெஞ்சம் கலங்காதே தஞ்சம் நானே உனக்கு

nenjam kalangaathaE thanjam naanaE unakku

எனக்கேன் இப்பாடு உனக்காகத்தானே

enakkaEn ippaadu unakkaahath thaanaE

  ஈனக் கோலமடைந்தேன் உன்னை இரட்சித்தேன் என்றார் -2

  yeenak kOlamadainthaEn unnai ratchiththaEn entaar

         

கர்த்தரின் சத்தமதை சத்தியம் என்று நம்பி

karththarin saththamathai saththiyam entru nambi

பக்தியுடன் விழுந்து முத்தம் செய்தேன் அவரை

bakththiyudan vizhunthu muththam seiythaEn avarai

என் பாவம் நீங்கியதே எக்கேடும் ஓடியதே

en paavam neengiyathaE yekkEdum OdiyathaE

  சந்தேகம் மாறியதே சந்தோஷம் பொங்கியதே -2

  santhaEham maariyathaE santhOsham pongiyathaE

kalvaari maa malaiyOram | கல்வாரி மா மலையோரம்

கல்வாரி மா மலையோரம்

kalvaari maa malaiyOram

கொடுங்கோர காட்சி கண்டேன்

kodungkOra kaatchi kaNdaEn

கண்ணில் நீர் வழிந்திடுதே

kaNNil neer vazhinthiduthaE

  எந்தன் மீட்பர் இயேசு அதோ -2

  enthan meetpar yEsu athO

எருசலேமின் வீதிகளில்

yerusalEmin veethihaLil

இரத்த வெள்ளம் கோலமிட

iraththa veLLam kOlamida

  திருக்கோலம் நிந்தனையால்

  thirukOlam ninthanaiyaal

  உருக்குலைந்து சென்றனரே -2 

  urukkulainthu sentranaraE

உருக்குலைந்து சென்றனரே - கல்வாரி மா 

  urukkulainthu sentranaraE

சிலுவை தன் தோளதிலே

siluvai than thOLathilaE

சிதறும் தன் வேர்வையிலே -2

sitharum than vErvaiyilaE

  சிறுமை அடைந்தவராய்

  sirumai adainthavaraai

  நிந்தனை பல சகித்தார் -2 

  ninthanai pala sahiththaar

நிந்தனை பல சகித்தார் -கல்வாரி மா 

ninthanai pala sahiththaar

kalvaari snEgam | கல்வாரி சிநேகம்

கல்வாரி சிநேகம் கரைத்திடும் என்னை

kalvaari snEgam karaiththidum ennai

கல்மனம் மாற்றி கரைந்தோட செய்யும் -2

kalmanam maatri karainthOda seiyyum

  கல்வாரி சிநேகம்

  kalvaari snEgam

காலங்கள் தோறும் காவலில் உள்ளோர்

kaalangaL thOrum kaavalil uLLOr

காணட்டும் உம்மை களிப்போடு இன்னமும்  -2

kaaNattum ummai kaLippOdu innamum

  குருசதின் இரத்தம் குரல் கொடுக்கட்டும் -2

  kurusathin raththam kural kodukkattum

கும்பிடுவோரை குணமாக்கும் வேதம் -கல்வாரி சிநேகம் 

kumbiduvOrai guNamaakkum vEtham

இருண்டதோர் வாழ்வில் இன்னமும் வாழ்வோர்

iruNdathOr vaazhvil innamum vaazhvOr

இனியாவது உம் திருமுகம் காண -2

iniyaavathu um thiru mugam kaaNa

  நாதா உம் சிநேகம் பெருகட்டும் என்னில் -2

  naathaa um snEgam peruhattum ennil

என்னை காணுவோர் உம்மை காணட்டும் - கல்வாரி சிநேகம் 

ennai kaaNuvOr ummai kaaNattum

அற்பமான வாழ்வு அற்புதமாய் மாற

arpamaana vaazhvu arputhamaai maara

அனைத்தையும் தந்தேன் ஆட்கொள்ளும் தேவா -2

anaiththaiyum thanthaEn aatkoLLum dEva

  நான் சிறுகவும் நீர் பெருகவும் -2

  naan siruhavum neer peruhavum

தீபத்தின் திரியாய் எடுத்தாட்கொள்ளும் - கல்வாரி சிநேகம் 

theepaththin thiriyaai yeduththaatkoLLum

kalvaariyaE kalvaariyaE | கல்வாரியே கல்வாரியே

கல்வாரியே கல்வாரியே

kalvaariyaE kalvaariyaE

கல் மனம் உருக்கிடும் கல்வாரியே – என்

kal manam urukkidum kalvaariyaE -en

பாவி துரோகி சண்டாளன் நானாயினும்

paavi thrOhi saNdaaLan naanaayinum

பாதகம் போக்கிப் பரிவுடன் இரட்சித்த – கல்வாரியே

paathagam pOkki parivudun ratchiththa

பாவியை மீட்கவே நாயகன் இயேசு தம்

paaviyai meetkavaE naayagan yEsu tham 

ஜீவனின் இரத்தத்தைச் சிந்தின உன்னத – கல்வாரியே

jeevanin raththaththai sinthina unnatha

நாதன் எனக்காக ஆதரவற்றோராய்ப்

naathan enakkaaha aatharavatrOraai

பாதகர் மத்தியில் பாதகன் போல் தொங்கும் – கல்வாரியே

paathagar maththiyil paathagan pOl thongum

முள்முடி சூடியே கூர் ஆணி மீதிலே

muLmudi soodiyaE koor aaNi meethilaE

கள்ளனை போல என் நாயகன் தொங்கிடும் – கல்வாரியே

kaLLanai pOla en naayagan thingidum

சர்வம் படைத்தாளும் சொர்லோக நாயகன்

sarvam padaiththaaLum sorlOha naayagan

கர்மத்தின் கோலமாய் நிற்பதைக் காண்பேனோ – கல்வாரியே

karmaththin kOlamaai nirpathai kaaNbEnO

எண்ணும் நன்மை ஏதும் என்னிலே இல்லையே

eNNum nanmai yEthum ennilaE illaiyaE

பின்னை ஏன் நேசித்தீர் என்னை என் பொன் நாதா – கல்வாரியே

pinnai yEn nEsiththeer ennai en pon naatha

இவ்வித அன்பை நான் எங்குமே காணேனே

ivvitha anbai naan engumaE kaaNaEnaE

எவ்விதம் இதற்கீடு ஏழை நான் செய்குவேன் – கல்வாரியே

evvitham itharkeedu yEzhai naan seiyguvaEn

Kolhotha malai mEl | கொல்கொதா மலைமேல்

கொல்கொதா மலைமேல் தோன்றுதோர் சிலுவை

kolkothaa malai mEl thOntruthOr siluvai

அல்லல் பழிப்பின் சின்னமதாம்

allal pazhippin sinnamathaam

நீசப் பாவிகட்காய் நேசர் மாண்டாரதில்

neesa paavihatkaai nEsar maaNdaarathil

நேசிப்பேன் அத்தொல் சிலுவையை

nEsippaEn aththol siluvaiyai

அந்தச் சிலுவையை நேசிப்பேன்

antha siluvaiyai nEsippaEn

பெலன் ஓய்ந்து நான் சாகும் வரை

belan Ointhu naan saahum varai

தொல் சிலுவையை நான் பற்றுவேன்

thol siluvaiyai naan patruvaEn

பின் அதால் க்ரீடத்தை அணிவேன்

pin athaal kreedaththai aNivaEn

தேவாட்டுக் குட்டிதம் மாட்சிமை வெறுத்து

dEvaattuk kutti tham maatchimai veruththu

உலகோர் பழித்த குருசை

ulahOr pazhiththa kurusai

கல்வாரி மலைக்கே சுமந்தார் எனக்காய்

kalvaari malaikkaE sumanthaar enakkaai

கவர்ந்த தென்னுள்ளத் தையது — அந்தச் சிலுவையை

kavarntha thennuLLath thaiyathu

என் பாவம் மன்னிக்க என்னைச் சுத்தமாக்க

en paavam mannikka ennai suththamaakka

நேசர் மாண்ட சிலுவையதோ !

nEsar maaNda siluvaiyathO

தூய ரத்தம் தோய்ந்த அந்தச் சிலுவையின்

thooya raththam thOintha antha siluvaiyin

அழகெத்தனை மாட்சிமை பார் ! — அந்தச் சிலுவையை

azhaheththanai maatchimai paar

குருசின் இழிவை மகிழ்வாய் சுமந்தே

kurusin izhivai mahizhvaai sumanthaE

மேன்மை பாராட்டுவேன் நிந்தையில்

mEnmai paaraattuvaEn ninthaiyil

பின்னால் மோட்சலோகில் நேசர் கூட்டிச் சென்று

pinnaal mOtcha lOhil nEsar kootti sentru

பங்களிப்பார் தம் மகிமையில் — அந்தச் சிலுவையை

pangaLippaar tham mahimaiyil

Kurusinil thongiyaE | குருசினில் தொங்கியே

குருசினில் தொங்கியே குருதியும் வடிய

kurusinil thongiyaE kuruthiyum vadiya

கொல்கதா மலைதனிலே – நம்

kolgotha malaithanilaE -nam

குருவேசு சுவாமி கொடுந் துயர் பாவி,

guruvEsu suvaami kodunth thuyar paavi

கொள்ளாய் கண் கொண்டு

koLLaai kaN koNdu

சிரசினில் முள்முடி உறுத்திட, அறைந்தே

sirasinil muLmudi uruththida arainthaE

சிலுவையில் சேர்த்ததையோ! – தீயர்

siluvaiyil sErththathaiyO -theeyar

திருக்கரங் கால்களில் ஆணிகளடித்தார்,

thirukkarang kaalhaLil aaNihaLadiththaar

சேனைத்திரள் சூழ — குருசினில்

sEnaith thiraL soozha

பாதகர் நடுவில் பாவியினேசன்

paathahar naduvil paaviyinEsan

பாதகன் போல் தொங்க – யூத

paathahan pOl thonga -yutha

பாதகர் பரிகாசங்கள் பண்ணிப்

paathahar parihaasangaL paNNi

படுத்திய கொடுமைதனை — குருசினில்

paduththiya kodumai thanai

சந்திர சூரிய சகல வான் சேனைகள்

santhira sooriya sahala vaan sEnaihaL

சகியாமல், நாணுதையோ! – தேவ

sahiyaamal naaNuthaiyO -dEva

சுந்தர மைந்த னுயிர் விடுங்காட்சியால்

sunthara mainthan uyir vidung kaatchchiyaal

துடிக்கா நெஞ்சுண்டோ? — குருசினில்

thudikkaa nenjuNdO

ஈட்டியால் சேவகர்  எட்டியே குத்த

yeettiyaal sEvahar yettiyaE kuththa

இறைவன் விலாவதிலே – அவர்

iraivan vilaavathilaE -avar

தீட்டிய தீட்சைக் குருதியும் ஜலமும்

theettiya theetchchai kuruthiyum jalamum

திறந்தூறோடுது பார் — குருசினில்

thiranthootrOduthu paar

எருசலேம் மாதே, மறுகி நீயழுது

yerusalEm maathaE maruhi meeyazhuthu

ஏங்கிப் புலம்பலையோ? – நின்

yEngi pulambalaiyO -nin

எருசலையதிபன் இள மணவாளன்

yerusalaiyathiban iLa maNavaaLan

எடுத்த கோல மிதோ? — குருசினில்

yeduththa kOlamithO

Pareer gethsemanaE | பாரீர் கெத்சமனே

பாரீர் கெத்சமனே
paareer gethsemanaE
பூங்காவில் என் நேசரையே
poongaavil en nEsaraiyaE
  பாவி எனக்காய் வேண்டுதல் செய்திடும்
  paavi enakkaai vENduthal seiythidum
  சத்தம் தொனித்திடுதே -2
  saththam thoniththiduthaE

தேகமெல்லாம் வருந்தி
thEhamellaam varunthi
சோகமடைந்தவராய்
sOhamadainthavaraai
  தேவாதி தேவன் ஏகசுதன் படும்
  dEvaathi dEvan yEha suthan padum
  பாடு எனக்காகவே  -2— பாரீர்
  paadu enakkaahavaE

அப்பா என் பாத்திரமே
appaa en paaththiramaE
நீக்கும் நின் சித்தமானால்
neekkumnin siththamaanaal
  எப்படியாயினும் சித்தம் செய்ய என்னை
  eppadiyaayinum siththam seiya ennai
  தத்தம் செய்வேன் என்றாரே -2— பாரீர்
  thaththam seiyvaEn entaaraE

ரத்தத்தின் வேர்வையாலே
raththaththin vErvaiyaalaE
மெத்தவும் நனைந்ததே
meththavum nanainthathaE
  இம்மானுவேலன்  உள்ளம் உருகியே
  immaanuvELan uLLam uruhiyaE
  வேண்டுதல் செய்தனரே -2 — பாரீர்
  vENduthal seiythanaraE

மும்முறை தரைமீது
mummurai tharai meethu
தாங்கொணா வேதனையால்
thaangoNaa vEthanaiyaal
  உன்னதன் தாமே வீழ்ந்து ஜெபித்தாரே
  unnathan thaamaE veezhnthu jebiththaaraE
  பாதகன் மீட்புறவே -2— பாரீர்
  paathahan meetpuravaE

அன்பின் அருள்மொழியால் 
anbin aruL mozhiyaal
ஆறுதல் அளிப்பவர் 
aaruthal aLippavar
  துன்ப வேளையில் தேற்றுவார் இன்றியே 
  thunba vELaiyil thEtruvaar intriyE
  நொந்து அலறுகின்றார் -2— பாரீர்
  nonthu alaruhintaar

என்னையும் தம்மைப் போல 
ennaiyum thammai pOla
மாற்றும் இம் மாநேசத்தை 
maatrum im maanEsaththai
  எண்ணி எண்ணியே உள்ளம் கனிந்து 
  eNNi eNNiyaE uLLam kaninthu
  நான் என்றும் புகழ்ந்திடுவேன் -2— பாரீர்
  naan entrum puhazhnthiduvaEn

Siluvai sumantha uruvam | சிலுவை சுமந்த உருவம்

சிலுவை சுமந்த உருவம் 
siluvai sumantha uruvam
சிந்தின இரத்தம் புரண்டோடியே
sinthina raththam puraNdOdiyaE
நதிபோலவே பாய்கின்றதே 
nathi pOlavaE paaihintrathaE
  நம்பி இயேசுவண்டை வா  -2
  nambi yEsuvaNdai vaa

பொல்லா உலக சிற்றின்பங்கள்
pollaa ulaha sitrinbangaL
எல்லாம் அழியும் மாயை -2
ellaam azhiyum maayai
  காணாய் நிலையான சந்தோஷம் புவியில்
  kaaNaai nilaiyaana santhOsham puviyil
  கர்த்தாவின் அன்பண்டை வா -2 -சிலுவை சுமந்த
  karththaavin anbaNdai vaa

ஆத்தும மீட்பைப் பெற்றிடாமல்
aaththuma meetpai petridaamal
ஆத்மம் நஷ்டமடைந்தால் -2
aathmam nashtam adainthaal
  லோகம் முமுவதும் ஆதாயமாக்கியும்
  lOham muzhuvathum aathaayamaakkiyum
  லாபம் ஒன்றுமில்லையே -2 -சிலுவை சுமந்த
  laabam ontrumillaiyaE

பாவ மனித ஜாதிகளைப்
paava manitha jaathihaLai
பாசமாய் மீட்க வந்தார் -2
paasamaai meetka vanthaar
  பாவப்பரிகாரி கர்த்தர் இயேசு நாதர்
  paavap parihaari karththar yEsu naathar
  பாவமெல்லாம் சுமந்தார் -2 -சிலுவை சுமந்த
  paavamellaam sumanthaar

நித்திய ஜீவன் வாஞ்சிப்பாயோ
niththiya jeevan vaanjippaayO
நித்திய மோட்ச வாழ்வில் -2
niththiya mOtcha vaazhvil
  தேடி வாராயோ பரிசுத்த ஜீவியம்
  thedi vaaraayO parisuththa jeeviyam
  தேவை அதை அடைவாய் -2 -சிலுவை சுமந்த
  thEvai athai adaivaai

Siluvai nizhalil anudhinam adiyaan | சிலுவை நிழலில் அனுதினம் அடியான்

சிலுவை நிழலில் அனுதினம் அடியான்
siluvai nizhalil anidhinam adiyaan
சாய்ந்திளைப்பாறிடுவேன் – ஆ! ஆ!
saainthiLaippaariduvaEn -aa..aa..

சிலுவையின் அன்பின் மறைவில்
siluvaiyin anbin maraivil
கிருபையின் இனிய நிழலில் -2
kirubaiyin iniya nizhalil
  ஆத்தும நேசரின் அருகில் -2
  aaththuma nEsarin aruhil
அடைகிறேன் ஆறுதல் மனதில் -சிலுவை நிழலில் 
adaihiraEn aaruthal manathil

பாவப் பாரச் சுமையதால் சோர்ந்தே
paava paara sumaiyathaal sOrnthaE
தளர்ந்த என் ஜீவியமே – ஆ! ஆ!
thaLarntha en jeeviyamaE -aa..aa..
  சிலுவையண்டை வந்ததினால்
  siluvaiyaNdai vanthathinaal
  சிறந்த சந்தோஷங் கண்டதினால் -2
  sirantha santhOsham kaNdathinaal
இளைப்படையாது மேலோகம் -2
iLaippadaiyaathu mElOham
  ஏகுவேன் பறந்தே வேகம்-சிலுவை நிழலில் 
  yEhuvaEn paranthaE vEham

இன்பம் சுரந்திடும் திருமொழி கேட்டேன்
inbam suranthidum thirumozhi kEttaEn
இன்னல்கள் மறந்திடுவேன் – ஆ! ஆ!
innalhaL maranthiduvaEn -aa..aa..
  திருமறை இன்னிசை நாதம்
  thirumarai innisai naatham
  தேனிலு மினிய வேதம் -2
  thEnilum iniya vEdham
தருமெனக்கனந்த சந்தோஷம் -2
tharumenakkanantha santhOsham
  தீர்க்குமென் இதயத்தின் தோஷம்-சிலுவை நிழலில் 
  theerkkumen idhayaththin thOsham

எவ்வித கொடிய இடருக்கு மஞ்சேன்
evvitha kodiya idarukkum anjaEn
இயேசுவைச் சார்ந்து நிற்பேன் – ஆ! ஆ!
yEsuvai saarnthu nirpaEn
  அவனியில் வியாகுலம் வந்தால்
  avaniyil viyaahulam vanthaal
  அவரையே நான் அண்டிக்கொண்டால் -2
  avaraiyaE naan aNdikkoNdaal
அலைமிக மோதிடு மந்நாள்
alai miha mOthidum aNNaaL
  ஆறுதல் அளிப்பாரே சொன்னால்-சிலுவை நிழலில் 
  aaruthal aLippaaraE sonnaal

Siluvai naathar yEsuvin | சிலுவை நாதர் இயேசுவின்

சிலுவை நாதர் இயேசுவின்
siluvai naathar yEsuvin
பேரொளி வீசிடும் தூய கண்கள் -2
pEroLi veesidum thooya kaNhaL
  என்னை நோக்கிப் பார்க்கின்றன – தம்
  ennai nOkkip paarkkintrana -tham
  காயங்களையும் பார்க்கின்றன -2
  kaayangaLaiyum paarkkintrana

என் கையால்  பாவங்கள் செய்திட்டால்
en kaiyaal paavangaL seiythittaal
தம் கையின் காயங்கள் பார்க்கின்றாரே -2
tham kaiyin kaayangaL paarkkintaaraE
  தீய வழியில் என் கால்கள் சென்றதால்
  theeya vazhiyil en kaalhaL sentraal
  தம் காலின் காயங்கள் பார்க்கின்றாரே -2 -சிலுவை நாதர் 
  tham kaalin kaayangaL paarkkintaaraE

தீட்டுள்ள எண்ணம் என் இதயம் கொண்டால்
theettuLLa eNNam en idhayam koNdaal
ஈட்டி பாய்ந்த நெஞ்சை நோக்குகின்றார் -2
yeetti paaintha nenjai nOkkuhintaar
  வீண் பெருமை என்னில் இடம் பெற்றால்
  veeN perumai ennil idam petraal
  முள்முடி பார்த்திட ஏங்குகின்றார் -2-சிலுவை நாதர் 
  muLmudi paarththida yEnguhintaar

திருந்திடா பாவிக்காய் அழுகின்றார்
thirunthidaa paavikkaai azhuhintaar
வருந்திடா பிள்ளைக்காய்க் கலங்குகின்றார் -2
varunthidaa piLLaikkaai kalanguhintaar
  தம் கண்ணீர் காயத்தில் விழுந்திட
  tham kaNNeer kaayaththil vizhunthida
  கண்ணீரும், இரத்தமும் சிந்துகின்றார் -2-சிலுவை நாதர் 
  kaNNeerum raththamum sinthuhintaar

அவர் இரத்தம் என் பாவம் கழுவிடும்
avar raththam en paavam kazhuvidum
அவர் கண்ணீர் என்னை மெருகேற்றிடும் -2
avar kaNNeer ennai meruhEtridum
  கலங்கரை விளக்காக ஒளி வீசுவேன்
  kalangarai viLakaaha oLi veesuvaEn
  கலங்குவோரை அவர் மந்தை சேர்ப்பேன் -2-சிலுவை நாதர் 
  kalanguvOrai avar manthai sErppaEn

Vinthai kiristhaEsu raaja | விந்தை கிறிஸ்தேசு ராஜா!

விந்தை கிறிஸ்தேசு ராஜா!
vinthai kiristhaEsu raaja
உந்தன் சிலுவையென் மேன்மை (2)
unthan siluvai yen mEnmai

சுந்தரமிகும் இந்த பூவில் -2
sunthara mihum intha poovil
எந்த மேன்மைகள் எனக்கிருப்பினும் -2 – விந்தை
entha mEnmaihaL yenakkiruppinum -vinthai

திரண்ட ஆஸ்தி, உயர்ந்த கல்வி
thiraNda aasthi uyarntha kalvi
செல்வாக்குகள் எனக்கிருப்பினும் -2
selvaakkuhaL enakkiruppinum
  குருசை நோக்கிப் பார்க்க எனக்கு -2
  kurusai nOkkiip paarka enakku 
  உரிய பெருமை யாவும் அற்பமே -2– விந்தை
  uriya perumai yaavum arpamaE

உம் குருசே ஆசிக்கெல்லாம்
um kurusE aasikkellaam
ஊற்றாம் வற்றா ஜீவ நதியாம் -2
ootraam vatraa jeeva nathiyaam
  துங்க இரத்த ஊற்றில் மூழ்கித் -2
  thunga raththa ootril moozhki
  தூய்மையடைந்து மேன்மையாகினேன் -2– விந்தை
  thooymaiyadainthu mEnmaiyaahinaEn

 சென்னி, விலா, கை, கானின்று
senni vilaa kai kaanintru
சிந்துததோ துயரோடன்பு,-2
sinthuthathO thuyarOdanbu
  மன்னா இதைப் போன்ற காட்சி -2
  mannaa ithaip pOntra kaatchi
  எந்நாளிலுமே எங்கும் காணேன் -2 – விந்தை
  ennaaLilumaE engum kaaNaEn

இந்த விந்தை அன்புக்கீடாய்
intha vinthai anbuk keedaai
என்ன காணிக்கை ஈந்திடுவேன் -2
enna kaaNikkai yeenthiduvaEn
  எந்த அரும் பொருள் ஈடாகும்? -2
  entha arum poruL yeedaahum
  என்னை முற்றிலும் உமக்களிக்கிறேன் -2– விந்தை
  ennai mutrilum umakkaLikkintraEn

YEruhintaar | ஏறுகின்றார்

ஏறுகின்றார் தள்ளாடித் தவழ்ந்து களைப்போடே
yEruhintaar thaLLaadi thavazhnthu kaLaippOdaE
என் இயேசு குருசை சுமந்தே
en yaEsu kurusai sumanthaE
என் நேசர் கொல்கொதா மலையின்மேல் நடந்தே
en nEsar kolkothaa malaiyin mEl nadanthaE
ஏறுகின்றார்
yEruhintaar

கன்னத்தில் அவன் ஓங்கி அடிக்கச்
kannaththil avan Ongi adikka
சின்னப் பிள்ளைபோல் ஏங்கி நின்றார்
chinna piLLai pOl yEngi nintaar
அந்தப் பிலாத்தும் கையைக் கழுவி
antha pilaaththum kaiyai kazhuvi
ஆண்டவரை அனுப்புகின்றான் – ஏறுகின்றார் 
aaNdavarai anuppuhintaan 

மிஞ்சும் பெலத்தால் ஈட்டி எடுத்தே
minjum belaththaal yeetti yeduththaE
நெஞ்சைப் பிளந்தான் ஆ! கொடுமை
nenjai piLanthaan aa kodumai
இரத்தமும் நீரும் ஓடி வருதே
raththamum neerum Odi varuthaE
இரட்சகரை நோக்கியே பார் –ஏறுகின்றார் 
ratchaharai nOkkiyaE paar

இந்தப் பாடுகள் உந்தன் வாழ்வுக்காய்ச்
intha paaduhaL unthan vaazhvukkaai
சொந்தப்படுத்தி ஏற்றுக்கொண்டார்
sonthappaduththi yEtrukoNdaar
நேசிக்கின்றாயோ இயேசு நாதரை
nEsikkintaayO yEsu naatharai
நேசித்து வா குருசெடுத்தே – ஏறுகின்றார் 
nEsiththu vaa kuruseduththaE

சேவல் கூவிடும் மூன்று வேளையும்
sEval koovidum moontru vELaiyum
சொந்த குருவை மறுதலித்தான்
sontha guruvai maruthaliththaan
ஓடி ஒளியும் பேதுருவையும்
Odi oLiyum pEthuruvaiyum
தேடி அன்பாய் நோக்குகின்றார் – ஏறுகின்றார் 
thaEdi anbaai nOkkuhintaar

பின்னே நடந்த அன்பின் சீஷன்போல்
pinnaE nadantha anbin seeshan pOl
பின்பற்றி வா சிலுவை வரை
pinpatri vaa siluvai varai
காடியைப் போல் கசந்திருக்கும்
kaadiyaip pOl kasanthirukkum
கஷ்டங்களை அவரிடம் சொல் – ஏறுகின்றார் 
kashtangaL avaridam sol

செட்டைகளின் கீழ் சேர்த்தனைத்திடும்
settaihaLin keezh sErththaNaiththidum
சொந்தத் தாயின் அன்பிதுவே
sontha thaayin anbithuvaE
எருசலமே! எருசலமே!
yerusalEmaE yerusalEmaE
என்றழுதார் கண் கலங்க – ஏறுகின்றார் 
yentrazhuthaar kaN kalanga

Ennai nEsikkindraya | என்னை நேசிக்கின்றாயா

என்னை  நேசிக்கின்றாயா?     

ennai nEsikkintraayaa      

என்னை  நேசிக்கின்றாயா?     

ennai nesikkintraayaa    
         

  கல்வாரி காட்சியை கண்டபின்னும்

  kalvaari kaatchchiyai kaNda pinnum

  நேசியாமல் இருப்பாயா  -2

  nEsiyaamal iruppaaya -2

பாவத்தின் அகோரத்தைப்  பார்

paavaththin ahOraththai paar

பாதகத்தின் முடிவினைப்  பார்-(2)

paathahaththin mudivinai paar

  பரிகாசச்  சின்னமாய் சிலுவையிலே

  parihaasa sinnamaai siluvaiyilaE

  பலியானேன்  பாவி உனக்காய்-(2) - என்னை 

  baliyaanaEn paavi unakkaai

பாவம் பாரா பரிசுத்தர் நான்

paavam paaraa parisuththar naan

பாசம் பொங்க அழைக்கின்றேன் பார் -(2)

paasam ponga azhaikkintraEn paar

  உன் பாவம் யாவும்  சுமப்பேன் என்றேன்

  un paavam yaavum sumappaEn entraEn

  பாதம் தன்னில் இளைபாற வா-(2) - என்னை 

  paatham thannil iLaippaara vaa 

வானம் பூமி படைத்திருந்தும்

vaanam poomi padaiththirunthum

வாடினேன் உன்னை இழந்ததினால்-(2)

vaadinaEn unnai izhanthathinaal

  தேடி இரட்சிக்க பிதா என்னை அனுப்பிடவே

  thaEdi ratchchikka pithaa ennai anuppidavaE

  ஓடிவந்தேன் மானிடனாய்-(2) - என்னை 

  Odi vanthaEn maanidanaai