eththanai thiraL en paavam en dEvanaE
எளியன்மேல் இரங்கையனே
yeLiyan mEl irangaiyanaE
நித்தம் என் இருதயம் தீயதென் பரனே ;
niththam en irudhayam theethen paranaE
நிலைவரம் எனில் இல்லை ; நீ என் தாபரமே — எத்தனை
nilaivaram enil illai nee en thaabaramaE
பந்தம் உன் மேல் எனக்கில்லை என்பேனோ
paththam un mEl enakkillai enbEnO
பணிந்திடல் ஒழிவேனோ?
paNinthidal ozhivEnO
சுத்தமுறுங் கரம் கால்கள் ,விலாவினில்
suththamurung karam kaalhaL vilaavinil
தோன்றுது காயங்கள் ,தூய சிநேகா ! — எத்தனை
thOntruthu kaayangaL thooya snEhaa
என்றன் அநீதிகள் என் கண்கள் முனமே
entran aneethihaL en kaNhaL munamaE
இடைவிடாதிருக்கையிலே ,
idaividaathirukkaiyilaE
உன்றன் மிகுங் கிருபை ,ஓ மிகவும் பெரிதே
untran mihung kirubai O mihavum perithaE
உத்தம மனமுடையோய் ,எனை ஆளும் ! — எத்தனை
uththama manamudaiyOi enai aaLum
ஆயங் கொள்வோன்போல் , பாவ ஸ்திரீபோல்
aayang koLvOn pOl paava sthree pOl
அருகிலிருந்த கள்ளன் போல் ,
aruhiliruntha kaLLan pOl
நேயமாய் உன் சரண் என் வணங்கினேன்
nEyamaai un saraN en vaNanginaEn
நீ எனக்காகவே மரித்தனை , பரனே ! — எத்தனை
nee enakkaahavaE mariththanai paranaE
கெட்ட மகன்போல் துட்டனாய் அலைந்தேன்
ketta mahan pOl thuttanaai alainthaEn
கெடு பஞ்சத்தால் நலிந்தேன் ;
kedu panjaththaal nalinthaEn
இட்டமாய் மகன் எனப் பாத்திரன் அலன் நான்
ittamaai mahan ena paaththiran alan naan
எனை ரட்சித்திடல் உன்றன் நிமித்தமே ,அப்பனே ! — எத்தனை
enai ratchiththidal untran nimiththamaE appanaE
